Give us a like and we'll keep you in the loop.

We use cookies

We use cookies and other tracking technologies to improve your browsing experience on our website, to show you personalized content and targeted ads, to analyze our website traffic, and to understand where our visitors are coming from. By browsing our website, you consent to our use of cookies and other tracking technologies.
Hasselt Goes Global (HGG) is de rode draad om al deze mondiale thema’s en samenwerkingen binnen Hasselt in de kijker te zetten die zijn ontworpen voor en door de Hasseltse Jongeren (middelbaar, hogescholen en universiteit).

Als je kind naar het buitenland vertrekt

Dag Hasselt

Voor degenen die mij nog niet kennen: ik ben Inke Gieghase, 21 jaar en zogezegd volwassen. Ik ben schrijver in een heel brede zin van het woord. Mijn interesses gaan van kortverhalen tot interviews en van poetry slam tot mijn eerste boek. Ik heb toch al wel een stukje van de wereld gezien en vind het enorm boeiend om wekelijks in aanraking te komen met interessante verhalen die zich in het buitenland afspelen. Vandaag geef ik een ander perspectief aan het verhaal. Nu zal het niet de jongere zijn die aan het woord komt maar de ouder(s). In dit geval sprak ik met Sandrina Vanbuel, mama van Marie-Julie Bleukx. Marie-Julie zit momenteel in Peru om daar vrijwilligerswerk te doen.

Sandrina geeft mij een warm welkom als ik bij haar arriveer. Je kan in haar ogen zien dat ze trots is op haar dochter. ‘Ze is altijd al naar het buitenland willen gaan. In het middelbaar heeft ze humane wetenschappen gestudeerd. Ze wou een sociale richting uitgaan. Dat was een beetje de drijfveer. Ze heeft een vrij moeilijk jaar achter de rug. In april vertelde ze mij dat ze niet zeker was of ze wel wou verder studeren. Ze wist op dat moment niet wat ze wou. We hebben dan besloten dat het beter zou zijn als ze naar het buitenland zou gaan. Zo zijn we in contact gekomen met WEP, de organisatie die haar reis heeft geregeld. Peru sprak haar meteen aan. Bij die beslissing is ze ook gebleven. In eerste instantie wou ze Engelse les aan kinderen geven. Maar als ze eenmaal daar was, werd je ingezet waar de nood het grootst was. Uiteindelijk is het vrijwilligerswerk geworden in een vluchthuis met jonge mama’s en kindjes. Er waren hier en daar toch wel heftige momenten, schreef ze mij. Het was ook heel confronterend omdat het leeftijdsgenoten waren. Het leeft echt wel in haar. Ze doet wel het liefst sociale projecten. In Costa Rica is ze nu naar een natuurproject gaan kijken waar aangespoelde schildpadjes worden teruggezet in een veilige omgeving. Heel boeiend maar ik voel toch aan haar dat ze met mensen wil werken.’

Sandrina woont alleen met haar dochter in Hasselt. Soms spendeert Marie-Julie ook tijd bij haar papa maar ze zit het vaakst bij haar mama. ‘Voor mij was het echt wel afstand nemen. Ik voelde ook aan haar dat ze tijd voor zichzelf nodig had, tijd om te verwerken. Ik sta daar voor open. Ik ben zelf ook een kleuterjuf en ik werk al heel lang in het onderwijs. Ik weet hoe belangrijk emoties zijn en hoe belangrijk het is om je eigen weg, je eigen ziel zoals ik het zeg, te volgen. Als je voelt dat er iet is dat je echt wil doen, iets dat je wil ontdekken, doe dat dan. Ik sta volledig achter haar. Dat is niet gemakkelijk want ik ben heel bezorgd. Maar ik heb kunnen loslaten. Ik ben ook fier op haar. De eerste 2 weken waren niet zo gemakkelijk. Het is was echt aanpassen. De reis naar het vluchtelingencentrum in Cusco was eigenlijk een rampscenario. De vluchten sloten niet goed aan op elkaar. Ze heeft dan in de hoofdstad van Peru, Lima, gewoon vast gezeten. Alle vluchten waren gecanceld naar Cusco. Ze had nog nooit alleen en zo ver gevlogen. Maar ze is heel sociaal en leerde al snel andere mensen kennen. Uiteindelijk komt het allemaal wel goed.’

Marie-Julie heeft ondertussen beslist dat ze een opleiding assistent-psychologie gaat starten in februari. ‘Ze twijfelde tussen sociaal werk en psychologie. Maar ze wil liever een tussenstap doen, eerst de hogeschool. Ze schreef na anderhalve maand dat ze zeker was dat ze dit wou gaan studeren. Het boeit haar enorm om te zien wat bepaalde beslissingen en ervaringen doen met mensen. Ik vertrouw er wel op dat dit de juiste richting is voor haar. Ik merk ook dat ze kritisch is geworden, ook voor het land Peru zelf en wat er fout loopt. Alles wat ze daar meemaakt, vergroot haar blik op mensen, landen, problemen en wat dat allemaal met zich meebrengt. Er zijn ook andere vrijwilligers aanwezig waarmee ze kan babbelen over haar ervaringen. Daar heeft ze toch wel veel aan.’

‘Ik zou het zeker aanraden aan andere jongeren. Maar je moet natuurlijk kijken naar je eigen krachten. Je moet jezelf de vraag stellen of je het gaat aankunnen. Marie-Julie is heel sociaal en ik wist wel dat ze haar weg zou vinden. Je moet ergens ook stappen durven zetten. Ik ben ervan overtuigd dat als iets je passie is, je ervoor moet gaat.

Ik wil Sandrina alvast hartelijk bedanken om zo open haar verhaal te doen. Ondertussen heb ik ook met Marie-Julie gebabbeld. Haar verhaal en visie kom je binnenkort te weten.

Kriebelt het bij jou ook om vrijwilligerswerk te gaan doen in een ontwikkelingsland? Stad Hasselt kan je daar een handje bij helpen. Zij geven tot 750 euro om je reis- en verblijfskosten mee te betalen als je stage, een inleefreis of vrijwilligerswerk in een ontwikkelingsland doet. Meer info vind je hier: https://www.hasselt.be/nl/hasseltgoesglobal

This article was originally published on @inkegieghase